28-08-2010 De eerste keer……..
Aan een triathlon deelnemen was een super leuke beleving! Fokje Fijlstra, Jan Ekens en Christa Verver deden dit afgelopen zaterdag 28 augustus in Ten Boer. Deze 1/8 triathlon (20 banen zwemmen, 21 km fietsen en 5 km hardlopen) startte om 10:30 uur in het openluchtzwembad.
Het was allemaal best een beetje spannend, hoe gaat zoiets? Hoe leg ik mijn spullen neer? Ga ik mezelf nog afdrogen of stap ik zo op de fiets? Na deze tactiekbespreking werd het tijd om het water in te gaan. Het weer was tot dan toe prima. Na het startsein was het zwemmen geblazen, meteen werd al duidelijk dat Fokje de beste zwemmer van ons drieën was. Niet bij te houden. Na enige tijd betrok de lucht en na een bliksemflits en een donderklap werd besloten dat iedereen uit het water moest. Balen natuurlijk hadden wij weer, we hebben dus net niet het zwemmen kunnen afmaken. Fokje moest nog 4 banen, Christa nog 41/2 en Jan nog 5 banen zwemmen. Eenmaal uit het water was er nog enige verwarring of we wel door mochten gaan. Uiteindelijk werd ons verteld dat dit op eigen risico zou zijn. We hebben de gok gewaagd, nu we er toch zijn…
Dus niks afdrogen maar hup op de fiets, had ook weinig nut gezien de lucht die boven ons hing. Eenmaal op de fiets begon het dan ook te regenen en hoe. Hagel en windstoten trotserend door het Groningse wel heel erg open land. Bikkels als we zijn was opgeven natuurlijk geen optie. Gelukkig klaarde het na enige tijd op en werd het ook echt leuk. Na de 21 km fietsen was het zaak om zo vlot mogelijk in de loopschoenen te komen om de laatste 5 km af te leggen. Christa kon als eerste starten met het lopen gevolgd door Fokje en later ook Jan. Deze overgang was even wennen, de benen konden de omschakeling wat minder goed verwerken als dat wij zouden willen. Maar ook dit was prima te doen en met inmiddels een lekker zonnetje erbij was het weer ideaal. Ook Jan had zijn cadans gevonden, Fokje was al ingehaald en vlak voor de finish passeerde hij Christa. Ondanks de barre start was het zeer geslaagd! Erg leuk om de verschillende onderdelen te doen waarbij je sterke en minder sterke onderdelen met elkaar kunt compenseren. Na deze eerste keer……zeker voor herhaling vatbaar, wordt vervolgd! En gelukkig hebben we de foto's nog. En dan tenslotte nog de uitslagen: Jan 1:21:43, Christa 1:22:01 en Fokje 1:24:03. Christa Verver

Peter Schoch wint Univé Astrea Run

Zaterdag 10 april heeft de 27-jarige Arnhemmer Peter Schoch voor tweede achtereenvolgende keer de halve marathon van de Univé Astrea Run gewonnen. Met zijn 1.17.44 bleef hij de nummer 2, de 44-jarige Winschoter Klaas Oudman bijna 5 minuten voor. Derde werd de eveneens 44-jarige Jim van Wiltenburg uit Noordhorn. Bij de vrouwen werd Anke de Jong eerste in een tijd van 1.45.35. Tweede en derde werden Berthe Verstappen-Dumo en Nynke Hoogland.

Startschot Jan Uitham
Het startschot bij de Astrea Run werd gelost door schaatslegende Jan Uitham. Hij werd bekend als marathonschaatser, maar finishte al bij de Elfstedentocht van 1963 als tweede achter Reinier Paping, maar voor Jeen van den Berg. Met zijn 85 jaar maakte hij bij de start van de Astrea Run een superfitte indruk en met zichtbaar plezier en gevoel voor (top)sporters schoot hij de lopers zonder dralen weg.

Ongeveer 300 lopers deden mee aan de run, van jong tot oud. Voor senioren waren er de afstanden: 21,1 km, 10 km en 7 km. Voor de jeugd waren er voor de verschillende leeftijdscategorieën drie afstanden: 2100 m, 1400 m en 700 m. Van de inleggelden is uiteindelijk € 1114,- naar de Stichting Worldrunners gegaan, die het geld inzet voor projecten om kinderen in de derde wereld te helpen.

Prestaties Astreanen
Verschillende Astreanen leverden goede prestaties. Bij de halve marathon behaalde Peter Vos met een tijd van 1.40.24 een mooie 10e plaats. Kees van Oosterhout werd 18e met 1.43.36. Anne Steegstra was de derde Astreaan. Hij eindigde met 1.44.07 op de 21e plaats. Bovendien was dit een algemene ranglijst, dus niet ingedeeld in leeftijdscategorieën. Bij de vrouwen werd Hilda Boorsma 5e in een tijd van 1.59.11. Zij was op deze afstand de enige Astreaan.

Op de tien kilometer deed Sietze Jan B oer het zeer goed. Hij werd 2e in 39.59. 14e was Piet van der Zee met 45.15 en 21e Han de Ruiter met 47.32. Bij de vrouwen eindigde Paulien Hulshof op de 2e plaats met 46.14. Tanny Dobbelaar behaalde de 4e plaats met een tijd van 50.44. Esther van Egten werd 11e in 53.19.

Op de 7 kilometer was Michiel Bakker de hoogst geklasseerde Astreaan, met 39.52 legde hij beslag op de 27e plaats, op de voet gevolgd door Gert Veldthuis in 40.16. Hans Wiersma werd 33e met 42.53. Anja Boels was de hoogst geëindigde Astreaanse. Zij werd 4e in 33.29. Charlotte Mulder werd 7e in 36.42, terwijl Bertien Hoving 15e werd in 40.34.

Alle uitslagen zijn te lezen op http://uitslagen.nl/uitslag?id=2010041024534 .

Jeugd
Bij de jeugd deden er lopers mee van basisschool De Pendinghe en de Bisschop Bekkersschool en lopertjes die individueel waren aangemeld. Zij maakten er een spannende strijd van. Wat opviel was dat in de jongste categorie -4 tot 6 jaar- de meisjes sneller waren dan de jongens.

Spreker
Henk Kooi zorgde ervoor dat de toeschouwers de hele middag goed geïnformeerd werden over de (tussen)tijden van de lopers.

Fysieke ongemakken
Twee lopers kregen direct na de finish zodanige fysieke klachten dat er professionele hulpverlening aan te pas moest komen maar gelukkig was vervoer naar het ziekenhuis in geen van de gevallen noodzakelijk en konden de betroffenen op eigen kracht huiswaarts keren.

Inzet vrijwilligers
Hoewel het onmogelijk is om alle vrijwilligers met naam en toenaam te noemen mogen twee mensen niet onvermeld blijven. Ger Helsma was verantwoordelijk voor de algehele coördinatie en heeft in de voorbereiding van de 9e Astrea Run veel anderen bereid gevonden om mee te helpen aan dit evenement. Jan E kens regelde bijna alle praktische zaken van verkeersregelaars tot hulpdiensten en van inschrijvingen tot sponsorcontacten. Een opmerkelijke sportieve bijdrage werd geleverd door Abdellah Ait Tami, die met zijn racefiets diverse keren met steeds wisselende opdrachten over het parcours denderde en in totaal meer dan 50 km aflegde.

Pasta party
De loop werd afgesloten met een pasta party voor alle lopers. In de voorbereiding hiervan speelden Fokje Fijlstra en Christa Verver een hoofdrol. Zij hebben voor meer dan 50 mensen een heerlijke maaltijd bereid. De pasta party was de feestelijke afsluiting van een geslaagd loopevenement. Het bleef nog lang gezellig in Park Selwerd.
Joop Houtman

Een week nadat ik in Winsum was uitgestapt en gefinisht was in Meerwijck, stond de triathlon in Klazienaveen op het programma. 500m zwemmen, 22 km fietsen en 5,3 km hardlopen.

De dag begon met veel regen. Dus snel de fiets in de auto en op naar Drenthe. Daar nog meer regen en al snel was het Parc Fermee (waar je fiets staat en spulletjes liggen) erg nat. Vandaag tijd voor een nieuwe tactiek. Ik heb namelijk Pyro's aangeschaft. Harde houten plaatjes die precies om je loopschoenen passen en je op je pedalen klikt, zodat je tijdens het fietsen je loopschoenen al aan hebt, maar waar je wel net zo veel kracht mee kunt zetten als met fietsschoenen.

Het zwemmen ging voor het eerst dit jaar zonder wetsuit. Dat levert weer tijdwinst op in de wissel was mijn gedachte. Na een redelijke zwemtijd moest er een aardig eind gelopen worden in het PF. Snel nummer om, loopschoenen aan, helm op en weg. De pyro's eisen dat ik echt op de fiets spring en twee voeten tegelijk op de pedalen zet. Dat lukt! Oef! Het begint met een lang recht stuk en gaat zalig. Daarna volgen wat flauwe bochtjes en daar is de eerste 180 graden draai! Op een verkeersdrempel is het de bedoeling dat je echt 180 graden draait. Als dat maar goed gaat op het natte wegdek. Daarna volgt een klinkerweg. Au! En wederom een draai van 180 graden. Hierna ga ik ronde 2 in en deze is gelijk aan ronde 1.

Tijdens het laatste stukje fietsen snel de schoenen eruit en lopen maar. We moeten een hele ronde door het PF en dat valt niet mee, want het krioelt er van de mensen. Ik hang mijn fiets op, zet mijn helm af en ren weg.

Het harde fietsen heeft zijn tol geëist. Waar ik twee weken terug nog zo'n 3 minuten verloor op mijn voorganger, beperk ik nu de schade tot een krappe minuut. Het harde fietsen zorgt voor heel zere benen die tegen de kramp aanzitten. De regen en het opspattende water doen mijn benen ook niet goed. Tot mijn grote verbazing zie ik in de 2 e loopronde echter het meisje dat toen nog 2 e lag. En sterker nog, ik loop op haar in. Ga ik dan voor het eerst van Judith winnen? Het spookt door mijn hoofd en al snel stuif ik haar voorbij. Ik durf niet langzamer te gaan lopen, ondanks de zere benen. Achterom kijken doe ik ook niet. Bij het PF weet ik dat ik naar links moet. Daar zou de finish zijn na een klein stukje……. Maar ja, wat is een klein stukje? Voor mij is dat 100m, maar na 100m nog geen finishvlag. Nee, we moeten nog onder de weg door, bochtje links, bochtje rechts en dan loop je ineens in de winkelstraat. Aan het eind is dan de finishvlag. Nu durf ik achterom te kijken. Ik zie geen vrouw komen en ik weet dat ik 2 e ga worden. De speaker weet het ook en roept mijn naam om. Het publiek klapt en ik, ik steek mijn armen de lucht in! Iedereen mag weten hoe blij ik ben met deze wedstrijd.

Ik ga snel douchen en droge kleren aantrekken. Dan wachten op de prijsuitreiking. Een mij onbekend meisje wordt 1e , ik 2e en Judith 3e . Thuis zet ik de bloemen in het water, zet de beker op tafel en van de gewonnen euro's ga ik iets moois kopen! Een weekend kan zomaar ineens heel mooi zijn!

Wilma

Eiin Tecklenburger Rundfahrt

Fiets Toer Club C.C. 1975 organiseerde zaterdag 23 mei een toertocht door het Teuteburger woud. Er kon 100 of 150 km gefietst worden. Het woud ligt ongeveer 50 km ten oosten van Oldenzaal. Met de auto ben je ongeveer 7 kwartier onderweg. De laatste tijd fietsen we op de zondagmorgen regelmatig een stukkie met een groepje van een man of acht en soms een vrouw, de meeste deelnemers zijn van Astrea. Deze dag zijn alleen Ger en Rex afgereisd naar Ibbenbüren, alwaar de start plaatsvond van de Tecklenburger Rundfahrt.

Het is prachtig fietsweer, 2000 fietsers nemen deel aan de toertocht, opmerkelijk is dat de deelnemers vrijwel allemaal uit Nederland komen. Direct is het klimmen en dalen en dat blijft de hele dag zo, voor ons polderjongens is het wennen, de bovenbenen schieten gelijk vol, dus op reserve naar boven een klein verzetje kiezen. De stijgingpercentages lopen soms op tot 26%, wielerkenners weten wat dat betekend : hartslag ver boven de 100 en de mond wagenwijd open. Fantastisch zijn de vergezichten, het landschap is een beetje vergelijkbaar met Zuid-Limburg en alles is sauber, de mannen maaien het gras en de vrouwen schrobben het stoepje, geen blikje of papiertje te bekennen op straat, de bevolking is erg vriendelijk en wat verder heel prettig is voor fietsers, automobilisten hebben respect voor fietsers, ze blijven netjes achter je rijden of ze gaan door de berm met een wijde boog om je heen, in Nederland voel je regelmatig de windvlaag van de auto en van gas minderen heeft men nog nooit gehoord. Grote rotsblokken zie je regelmatig in de tuinen en ineens weet ik weer, het Bentheinier zandsteen komt hier weg, 550 jaar geleden togen Groningers met paard en wagen naar dit gebied om het goed bewerkbare zandsteen op te halen en er ‘d'Olle Grieze mee te bouwen. Na 50 km rust, tijd voor een bakkie met Apfelstrudel und Sahne in Mettingen. Een tafeltje verder zitten drie leeftijdgenoten ook zestigers sterke fietsverhalen te vertellen, we komen behoorlijk onder de indruk van de heren, nadat we weer vertrokken zijn passeren ze ons met verhoogde snelheid, de sterkste rijdt voorop en houd de andere twee uit de wind.

Laat ze maar even gaan roep ik tegen Ger we pakken ze wel bij de volgende beklimming, we zien in de verte dat de laatste renner van het gezelschap moeite heeft aan te pikken dus dat wordt onze target. Vlak voor de beklimming verhogen we onze snelheid, de helling inschatten en terugschakelen naar het juiste verzet. Halfweg de beklimming hebben we een van de mannen al te pakken, niet overmoedig worden en in het goede ritme doortrappen. Nummer twee komt eraan en de derde komt in beeld, juist dan draaien we de hoek om en een muur ( stijl stuk ) doemt voor ons op. Voor ons is het nu ook alle zeilen bij zetten, we zijn boven bij de televisietoren en de andere mannen komen er ook aan. Op naar de post op 77 km, de route is goed gepijld en dat is wel eens anders geweest, totaal onverwacht moeten we weer klimmen, het stijgingspercentage loopt nu op naar 26% het lijkt wel de Redoute, het venijn zit duidelijk in het tweede deel. De top van het Teuteburgerwoud wordt bereikt en de lange afdaling kan beginnen, na vijf uur trappen incl. pauze's komen we weer in Ibbenbüren aan.

Het is een gezellige drukte en we laten ons de plaatselijke versnaperingen ( bratwurst ) goed smaken. Met wat lood op de bagagedrager gaan we voldaan richting Groningen een prachtige fietsdag is alweer voorbij.

Ricardo

Geen mannen bij de marikens

Al heel vroeg, voor een zondagochtend dan, stapten we in de trein vanuit regenachtig Groningen op weg naar het zonnige zuiden. Drie uur, een aantal krentenbollen, snelle Jelles en Balistos later (onder het mom van “stapelen”), waren we mooi op tijd in Nijmegen om de 5 km loopsters aan te moedigen. Jammer genoeg alleen de eerste lichting, want er moest natuurlijk nog een paar keer geplast worden (de dixie-dichtheid is gelukkig zo'n 3x groter dan bij een gemengde loop). Om 14.00 startte de mooie 10 km over brede en smallere bospaadjes, langs de brandnetels en door de modderplassen met zelfs nog een waterig zonnetje erbij. En als grote voordeel geen kwakjes van neus-snuitende en rochelende mannen op je benen. Bij de finish nog even lachen voor de camera's en het grotendeels mannelijke publiek. Zo komen alle Marikens met een mooie tijd en foto de eindstreep over. Voor de liefhebbers was er nog een pastaparty maar een whopperparty op station Nijmegen is, net als de loop zelf, ook zeker een aanrader.

Dineke

Marathon; pas op voor de beer!

Zo vaak kom ik niet op een van de Waddeneilanden. Ze liggen weliswaar dichtbij, maar ik neem bijna nooit de tijd om er naar toe te gaan. De Berenloopmarathon op Terschelling was aanleiding om daar verandering in te brengen. Een weekeinde Terschelling krijg je niet zomaar cadeau.

De marathon was voor mij geen einddoel maar een tussendoortje. Ik wilde weer plezier in het lopen krijgen en mezelf op gang brengen na een periode met kwetsuren. Die marathon was voor mij dé manier om dat te bereiken. Uitlopen zonder blessures hield ik me voor. Natuurlijk wilde ik zo snel mogelijk die 42 kilometer lopen. Want je moet niet langer lijden dan noodzakelijk.

Het weer zat mee op die mistige zondag. Toen ik na 15 kilometer de Bosplaat op liep ‘zat ik er nog redelijk fris bij'. En toen de zon zich daar liet zien keek ik recht in de hemel. Drie maal had ik al langs de kant gestaan om af te wateren. En dat zou me nog een keer gebeuren. Toch stevende ik op de helft nog af op een hele prettige eindtijd. Dat ging steeds zwaarder toen ik naar het 33 kilometerpunt liep. Nog negen erbij en ik zou over de rode loper de laatste honderden meters afleggen.

En daar rees voor mij die hoge duin naar het strand. Een rotpuist die ik niet kon overwinnen. Ik had lucht over voor nog eens 33 kilometer. Dáár lag het niet aan. Maar de benen wilden niet meer. Mijn bovenbenen begonnen in een enkele minuten helemaal vol te lopen en voelden plotseling loodzwaar aan. Ze konden me niet meer in galop naar boven brengen. Naar beneden trouwens ook niet.

Het onderstel wilde niet meer luisteren naar wat ik hen te zeggen had. Wat ik ze ook zei, opdroeg en zelfs beloofde, ze weigerden dienst. Mijn voeten wilden niet meer van de grond en de benen niet meer naar voren. Er gebeurde iets wat je als fervente hardloper niet wilt: ik moest stukken wandelen. Mijn tochtje was ineens iets minder plezierig. En de mist kwam weer opzetten.

Iedere afstand doet een beroep op een specifiek deel van je brandstofvoorraad. Een marathon kun je alleen goed lopen door een goede voorbereiding en specifieke training. De basis ligt bij veel kilometers in de benen. Ik overtrad alle regels. Dus kreeg ik een pak slaag van de beer. Uiteindelijk was het verval nog te overzien. Ik was erg tevreden over mijn marathon met een goede tijd gezien de omstandigheden. Bovenal had ik een goede tijd dat weekeinde op Terschelling. De boottocht terug naar de wal gaf weer een geheel nieuw perspectief op lol in lopen. Aanwezigheid van ingewijde clubgenoten is daarbij een pré.

Mijn plezier zit niet in 42 kilometer achtereen draven. Ik ga de komende tijd kijken of ergens nog een mooie 10 op het programma staat. Ze hebben dan vast geen rode loper uitgerold voor de aankomst. Die fantaseer ik er zelf wel bij.

Sietze

Onder auspiciën van de Hijftespurters start op 26 april De Omloop het Volk een wielertocht van 210 km voor amateurs en toeristen door de Vlaamse heuvels.
Voor profs is de Omloop eind maart de openingsklassieker van het wielerseizoen. De Omloop voert je door de Vlaamse Ardennen; het gebied ligt zo´n 40 km onder Gent richting Parijs. 15 Heuvels beklimmen en ze zijn niet gemakkelijk, 9 km kasseien wegdek door de Vlamingen ook wel macadam genoemd. Met zijn drieen zijn we Ger, Jean Paul en Rex een broekie en twee bejaarden zeg maar zijn we naar Gent getogen, het Mekka van de wielersport. Het weer wordt goed dus maar in de korte broek vertrekken. Om zeven uur zijn we al op weg, de eerste 50 km geen bergjes maar dan de eerste de Kruisberg direkt een potenbreker, als een dood vogeltje boven aangekomen, een stevige verkoudheid zorgt ervoor dat de conditie ook wat minder is, toch maar doorgaan misschien is er wel enig herstel in het verloop van de koers. De Cote de Trieu gaat al wat beter, de legendarische Oude Kwaremont komt eraan een echte kuitenbijter, 600 mtr kasseien in de klim, hier scheidt het kaf zich van het koren, legendarisch is de berg, Eddie Merkx, Rik van Looy en Peter Post passeerden hier en nu ook wij. Nauwelijks meer borden met namen te vinden, bij het schrijven van dit stuk realiseer ik me dat ze worden meegenomen door souvenir jagers. Bij het wielrennen heb je globaal 3 type renners: de stoemper flink uit de kluiten 80 plus kg, geschikt om op kasseien en kleine heuveltjes te fietsen; de flyer, klein en tenger, lange spieren een bergbeklimmer en dan de tijdrijder tussen de 75 en 80 kg licht geblokt maar wel lange spieren. Jean Paul is hier een mooi voorbeeld van. Een tijdrijder kan in de bergen vaak ook goed mee maar doet dit dan op de macht en niet op souplesse.

Een flyer zal dan ook nooit meedoen aan Parijs / Roubaix. Bij de eerste kasseien stuitert hij dan al van zijn fiets. De Kalkhovenberg 600 mtr kassei, de Hoogberg en dan de eerste lekke band, onze supermecanicien JP heeft rap een nieuw bandje gemonteerd. Helaas krijgt het handpompje er onvoldoende spanning op 3 bar i.p.v. de gewenste 6,5. We moeten kilometers fietsen alvorens we iemand vinden voor een fietspomp parle vous Francais “no” Olonde no pompe pour vous. Toch nog taalstrijd hier dus. In het dorp weer lek, gelukkig wat meer meedewerking. Bandjes weer mooi op spanning en op naar het heilige der heiligen de Muur van Geraardsbergen met bovenop het Hemelrijk en de Kapel, daarom noemen ze de berg ook wel Kapelberg. In de Ronde van Vlaanderen valt hier vrijwel altijd de beslissing, dit jaar was het Stein de Volder die deze meest prestigieuze wielerkoers won.

Stijgingspercentage 22 % jawel en dan over de macadam, tandje 28 achter en het lukt net om op de fiets te blijven en boven te komen, een supertrots gevoel maakt zich van mij meester, de profs pakken hem met de 23 achter en hebben dan ook nog de nodige moeite. Nog altijd staan mij de beelden voor ogen dat een ploegleider over een van de wielen van de renners reed. Bij nat weer zijn de problemen nog veel groter, als er dan iemand onderuit gaat, vallen de meesten over hem heen en blokkeren dan de hele muur. In de koers is het belangrijk voorin te zitten als met de klim wordt begonnen, daarom is het vaak dringen om de goede uitgangsposities vlak voor een klim vooral als de weg smal is. In het Hemelrijk bovenop de muur genieten we van een hapje en cola.

De tocht gaat verder naar de Eikenberg. Omdat we al 10 km hebben omgereden en de lekke banden te veel tijd hebben gekost besluiten we voor de 175 km te gaan i.p.v. de 210. De hel van Zottegem slaan we dan maar over. Al met al komen we vandaag toch aan een kleine 200 km. En bovenal de muur is geslecht. Tegen zeven uur zijn we weer terug in Gent een prachtige fietsdag achterlatend. Nog een trippeltje en we gaan al ras op 1 oor. De volgende ochtend nog een bliksembezoek aan het oude Gent, evenals Groningen een universiteitstad en heel erg mooi om te bezichtigen. 's Middags weer richting het vlakke land…

Na Luik/ Bastenaken Luik en de Amstel Gold race is dit de derde klassieker die we hebben gefietst, volgend jaar gaan we de ronde van Vlaanderen doen, nog liefhebbers? Opgeven bij Ger op de woensdag na 22 uur.

Rex Leber

Safari Groet uit Schoorl Run

Hoe deze mooie loop ook precies mag heten, de start en finish waren in Schoorl, de 21 en 30 kilometerlopers liepen ook door Groet en de route voerde grotendeels door safari-achtig duinlandschap.
Wel, zondag 10 februari jl.om 07.10 uur, werden we dus opgepikt bij Kardinge door de UVO-bus van LB.. Geheimtaal? Voor ons niet meer! Na deze, door Peter van der Hulst prima georganiseerde bustour naar Schoorl zijn we gepokt en gemazeld. LB is Loopgroep Bedum en UVO is het busbedrijf in Uithuizen. Afijn.

Via Friesland arriveerden we rond 09.30 uur in Schoorl en met de speciale parkeerkaart kreeg de chauffeur een comfortabele parkeerplek vlak bij de finish aangewezen. Tassen konden veilig in de bus gelaten worden en je kon daar ook zelf nog bij om eten, kleding e.d. te pakken.

Om 11 uur gingen de 21 en 30 kilometerlopers van start. Inmiddels scheen de zon lekker aan een strakblauwe lucht. heerlijk rustig loopweer, maar voor veel lopers bleek het toch vrij warm. Niet iedereen had het aangedurfd om luchtige kledij aan te trekken. Van Astrea liep Jan E kens de 30 km. Hij moest rustig en regelmatig lopen, als aanloop naar de marathon en dat lukte hem prima. Z'n 20 km-tijd was 2.06.19 en z'n eindtijd 3.09.30. Dus uit het boekje mag je wel zeggen. Stoffer, Karline, Anneke en Astrid liepen de 21 km. Stoffer heb ik eerlijk gezegd onderweg tussen die duizenden deelnemers niet kunnen spotten maar zijn tijd van 1.59.32 leek me niet verkeerd. Ook Karline liep lekker. Ze had geen merkbare last van de hellingen en was op 20 km nog gezellig aan het keuvelen met een medeloopster. Ze liep een regelmatige afstand en haar tijd van 2.08.21 was mooi! Een ander verhaal was het voor Astrid en Anneke. Zij hadden de week voorafgaande aan Schoorl nog (buik)griep gehad. En dat is niet ineens over. Hun race was zwaar te noemen, hoewel ze toch goed getraind zijn. Het laatste hellinkje deed ze bijna de das om. Hun tijd, Astrid 2.24.29 en Anneke 2.22.50, was naar omstandigheden niet eens zo gek. Maar het lijf deed, ook eenmaal terug in Groningen, nog lang pijn.

Ikzelf mocht om half drie nog de wei in. Eigenlijk zou ik samenlopen met Willemien van Dongen, maar die had, ook vanwege buikgriep, eerst de Snertloop al moeten afzeggen en nu ook nog de Schoorl-reis. Dus mocht ik ‘alleen' lopen. Als recreant achter de NK-vrouwen aan. Deze bleken als haas toch nog iets te snel voor mij. De winnares Hilda Kibet noteerde 31.01. Ach, dan was mijn 53.40 nog niet eens zo gek…

Op de terugreis bleek de LB-busreis een echte All inclusive te zijn. Om de tien seconden kwamen er hapjes in alle soorten langs. Ook bier, wijn en fris waren genoeg voorradig. Maar goed, LB heeft dan ook geen clubhuis, ving ik op.

Hoe dan ook, het was een gezellige dag, de meeste LB-ers zijn aardig en lopen goed en wij waren weer een ervaring rijker én een tintje bruiner!

Willy Olijdam

Jungfrau marathon 2006

Ook als supporters (Ida und Janneke) van unsere Jungfrau beklimmers hebben wij meegeleefd en trachten voor zover mogelijk ons in te leven in de zware tocht. Toen wij in alle vroegte opstonden en onze Frans, Ger, Rex en Dirk vergezelden naar de start hadden we nog eigenlijk niet in de gaten wat onze heren te wachten stonden. Dat het zwaar zou worden kon wij bedenken maar wat zo'n prachtig ogende Jungfrau allemaal nog kon veroorzaken hadden wij niet in de gaten. Ieder van de heren was klaar voor de tocht. Wij zullen haar krijgen als of het een strijd was om de mooiste vrouw van de wereld. Maar je weet het maar nooit met mooie vrouwen. Iedereen waarschuwt je maar toch word je verblind.

Het geknal van kanonsschoten of te wel het teken om te starten was begonnen. Interlaken begon te leven, met koebellen, geschreeuw en geluid van vele ratelaars die wij ook wisten te bemachtigen, kon de strijd beginnen. Wie zou haar als eerste veroveren?

Vanuit de trein die voor een groot gedeelte langs het parcours ging zagen wij een lange stroom van lopers die als een lange rij mieren de berg op marcheerden. Op bepaalde plekken was de trein nog geen 10 meter verwijderd van de stroom lopers zodat er vanuit de trein met open ramen naar buiten werd geschreeuwd. In alle talen werden er aanmoedigingskreten, gejoel en met veel toeters en bellen en wat nog meer geluid maakt meegeleefd. Ook met op de achtergrond de prachtige natuur en vergezichten maakte van dit schouwspel iets wat je je leven lang niet meer vergeet.

Station Wilderswils werd ons eerste uitstappunt. Bij de brug over de prachtige rivier hadden Ida en ik zittend op een muurtje ons genesteld. Het was even voor 10 en de zon begon al lekker te branden. Voor ons wel lekker maar de meeste lopers hadden al zweet op het voorhoofd. Het was even na 10 uur dat Frans, Ger, Dirk en Rex allen nog kwiek ogend ons passeerden. Met een koud achterwerk (van het muurtje) vervolgenden wij onze tocht naar Lauterbrunnen. Op dit station ging iedereen uit de trein en werd je gedwongen over te stappen in een andere trein. Deze trein was iets meer geschikt voor de steile klim.

Zittend in de trein naar Wengen begonnen wij ons een beetje te realiseren wat de tocht inhield. Dit had niets meer met hardlopen te maken. Klimmen, buffelen en afzien, waar waren ze eigenlijk aan begonnen?

Op weg naar Wengen begonnen de dalen steeds dieper te worden en leek het of de kneuterige huisjes met geraniumbakken scheef stonden. Telkens als we de stroom lopers zagen was het alsof er bijna geen beweging meer inzat. En dit alles moest nog naar boven? Wij besloten om in Wengen even een break te nemen en genoten van de plaatselijke dweilband, gehuld in carnavals kleding. Ook de geur van broodje braadwurst, het lawaai van koebellen en het zien van de vele lopers die het allemaal al duidelijk zwaarder kregen, gaf ons een beetje het gevoel of we in een speelfilm waren beland. De spanning begonnen we ook al wat te voelen. Na die laatste treintocht waar de huisjes in het dal op madurodam huisjes gingen lijken vroegen wij ons af of onze mannen van het vlakke land dit wel ooit konden doen.

Bij de doorkomstmat (bij ongeveer 30 km) tikte de klok rustig door. Het was inmiddels al bijna 4 uur geleden dat de eersten waren gestart. Vele lopers kwamen voorbij waarvan vele dubbelgangers van Dirk. Als je zolang wacht, wil je op een gegeven moment ook bekenden zien. Maar het was net een fata morgana of kwam het misschien door de brandende zon? Op een gegeven moment bleek het gelukkig toch Dirk te zijn. Snel daarop volgde Ger die wat maagproblemen scheen te hebben. Vlak daarna kwam Rex in ons zicht en melde dat Frans geblesseerd was geraakt en gemasseerd werd. Toen de klok inmiddels 4:06 uur aangaf zagen wij Frans in de verte aan komen lopen. De massage had hem zichtbaar goed gedaan want het leek of er niets aan de hand was. Maar zou hij het gezien de tijd nog halen?

De resterende 12 km zou volgens het boekje die iedere marathonloper had gekregen nog steiler worden. Hoe zou de speelfilm voor ons aflopen? Met of zonder happy end?

Nog steeds zagen wij in de verte mensen klimmen en klauteren en het leek alsof er geen eind kwam. Aangekomen bij station Kleine Scheidegg tevens eindstation en waar de finish zich ook bevond troffen wij al vele lopers die eindstreep al hadden gehaald. Zonder schroom gingen ze languit op het perron in de zon liggen. Het leek wel een veldslag die net was uitgevochten. Zou onze heren straks het blauwe T-shirt met de prachtige medaille ook bemachtigen? Wij moesten wel even spannende minuten wachten voor we het wisten. Daar kwam Dirk met een tijd van 6 uur en 14 minuten over de finish. Ida kreeg het even zwaar toen bleek dat Ger nog maar 5 minuten te gaan had om binnen de tijdlimiet te finishen. Ik ga hem even hem tegemoet lopen, zei Ida. Gelukkig zag ze hem vlak daarna aankomen met een vuil T-shirt van een paar valpartijen. Na de steile afdaling van een kilometer ging ook Ger over de finish in een tijd van 6 uur en 25 minuten.
Met 6:31uur op de klok waren wij blij dat ook Rex nog fris ogend over de finish kwam.

Maar waar was onze Frans gebleven? Zijn telefoontje gaf duidelijkheid. Hij vertelde me dat hij bij 38 kilometer moest stoppen omdat het tijdslimiet 1 minuut daarvoor was verstreken. Het minuutje van Frans. Hij zal dit niet gauw vergeten. Boos, teleurgesteld en ik zal maar niet herhalen wat hij op dat moment allemaal heeft gezegd. Na wat opbeurende talk van mij is hij met de trein naar de finish gegaan. Hij kreeg daar alsnog een T-shirt en een medaille voor de 38 km die hij had afgelegd. Wij vonden dat hij die zeker verdiend had. Gelukkig vond Frans zijn humor snel weer terug. Volgens hem was de Jungfrau een mooie lastige dame om te beklimmen want hij mocht helaas maar tot aan haar borsten.

Terug kijkend was deze dag net een prachtige speelfilm met alle ups en downs, spanning en met natuurlijk in de hoofdrol de mooie maar ook zo verraderlijke Jungfrau.

Voor ons zeker een film met een happy end en wat hebben Ida en ik genoten, en vol bewondering gekeken naar de vele mannen en vrouwen deze de strijd aandurfden.

Ida en Janneke (ik)

Jungfrau marathon 2006

Interlaken metropool van de Jungfrau-regio tussen de Thuner en Brienzersee is voor de 14e keer de startplaats van de Jungfrau-marathon.

De marathon is zeker de mooiste maar ook een van de zwaarste marathons ter wereld en vereist toch weer specifieke kwaliteiten van de lopers. Interlaken ligt in het Berner Oberland aan de voet van de machtige Alpenreuzen de Mönch (4105 mtr.), Eiger (3790 mtr.) en de Jungfrau (4158 mtr.) Het parcours van de marathon - je raadt het al - is bergop. De eerste 10 km zijn vlak en daarna direkt stevig klimmen tot de 25.5 km und dann fängt die Hölle an. De Alpe d'Huez van Zwitserland moet worden beklommen. Zeg maar de hoge berg in het plantsoen, maar dan 3,5 km lang. Als toetje krijg je dan nog de Moräne bergrug aan het einde van de marathon. Voor leuke foto's van de Moräne zie de website www.jungfrau-marathon.ch aanklikken vervolgens resultate / media en dan bildergalerie 2006.

De weersvoorspellingen zijn goed voor de supporters waaronder Janneke en Ida, maar niet voor de lopers Franzel, Ger, Dirk en Rex. Helder weer, volop zon en 25 graden en een hoge luchtdruk, dat gaat wat worden. Van de oorspronkelijke groep van 12 man van de loopgroep zijn zij de enigen die het grote avontuur uiteindelijk aangaan. Nauwkeurig en met Zwitserse precisie heeft Dirk een schema uitgewerkt om binnen de 6 uur te finishen. De eerste 10 km gaan we in een schema van 6 minuten per kilometer lopen. Vlak voor de start is er opperste concentratie bij de deelnemers, maar unsere Franzel heeft het te druk met een vrouwelijke deelneemster die ook de uitzonderlijke naam de Vries heeft.

Een knal en 4000 vrouwen en mannen gaan in beweging. Na een minuut passeren wij ook de startlijn, rondje Interlaken en gelukkig dan de natuur in, maar het eerste malheur dient zich aan: Franzel heeft zijn veter loszitten en loopt naar de zijkant, even later komt hij weer langzij en trekt direkt stevig door.

Bij de 10 km 1 uur en 1 minuut op de klok, perfect op schema. Franzel is dan al door en moet rond het uur gelopen hebben. Voor de brug maakt Janneke foto's en over de brug direkt klimmen. Dit had ik niet verwacht roept Ger en zeker het slaat al gelijk in de benen. Onmiddellijk wordt de taktiek aangepast: kortere passen en tempo omlaag. De mannen lopen bij me weg, we volgen een bergweggetje onder de bomen en langs een redelijk snel stromende rivier, prachtig landschap en heerlijk koel.

18 km en de maag raakt leeg en het lopen wordt wat minder. Toch geen hongerklop? Bij de 24 km tegen de adviezen in toch maar een pakje energy gel, en zowaar na 5 minuten ben je niet meer te stoppen. "Ruhig", roept een Duitser, "Nach zwei km gehst du laufen", wat gek, we lopen toch, maar hij bedoelde het 25.5 km punt na Lauterbrunnen. Je gaat dan echt wandelen tegen de muur van Wengen op und die Hölle fängt an. Wengen het plaatsje waar die mooie kenmerkende Zwitserse scherpe messen worden gemaakt, maar nu scherprechter voor vele lopers. Het gaat geweldig en het volgende gelletje gaat er weer in, wat is dit toch geweldig spul. Om de 2 km nu een EHBO post met twee masseuses en verplegend personeel inclusief dokter. De posten zijn steeds volledig bezet, meestal volgen 2 verpleegsters de stoet, degene die zwalkend loopt of er onfris uitziet wordt onverbiddelijk uit de koers gehaald. De km aanduiding is vervangen door 250 meter borden.

28 km en 250 meter afgelegd en een EHBO post, snel een blik naar binnen werpen en wie ligt daar? Ja Franzel heeft kennelijk de verleiding van de masseuses niet kunnen weerstaan en ligt ontspannen op de massagetafel met de ogen dicht, liefst 2 dames bekommeren zich om hem. Doorlopen dan maar, want de Moräne komt nog. Dit werk ligt me goed in 10,7 km worden 17 minuutjes goedgemaakt op het schema. Wengen komt in zicht 30,3 km punt en nog 2 uur en 37 minuten over voor de resterende 12 km, dat moet toch kunnen denk je dan en zou 6 uur dan toch haalbaar zijn? Met zovelen en toch alleen wordt de strijd voortgezet. Als zombies lopen nu de meeste lopers, er is geen plaats meer voor humor en grapjes zijn uit den boze. Achteraf bezien tracht iedereen op tijd Abzweigung Wixi op 37,9 km te halen. Op het limietschema van 6,5 uur moet je hier voor 14:25 uur passeren, zoniet dan wordt je uit koers gehaald en mag je verder met de trein naar boven. 14:26 Franzel komt bij Wixi aan. "Halt nicht weiter gehen Jungeman". Drama's spelen zich daar af en Franzel is door een minuutje ook de klos, heel erg jammer. De waldhoorns klinken, ijle lucht en een brandende zon, de beklimming van de Moräne is begonnen. Je loopt over een bergkam waar alleen klimgeiten zich thuisvoelen, rechts is er het fantastische panorama van de Jungfrau met de eeuwige sneeuw, de gletchers en de steile rotswanden. Aan de horizon een lang lint van wandelaars, daar boven zal wel de top van de Eigergletcher zijn, maar helaas weer een bocht en weer een klim en dan eindelijk is daar dan onze Schotse vriend met zijn doedelzak en fles wisky, maar eerst nog een omweg maken want een van de lopers ligt languit op het pad. De helicopter heeft het druk met het afvoeren van de uitvallers. Bij het 41 km punt ben je dan boven en volgt nog een gevaarlijke afdaling. Ger gaat hier voor de tweede keer onderuit, in de verte dan de finish: 6 uur en 31 min. onderweg geweest. Dirk noteerde 6 uur en 14 min. en Ger was van ons gezelschap tweede met een tijd van 6 uur en 25 min.

Op naar de douches van Kleine Zweidegg de finishplaats.

Hendricus

Weinig nacht, maar veel Groningen

Lopen in de stad geeft het gevoel alsof je in je eigen achtertuin loopt. Je kent de wegen, weet waar het omhoog gaat en waar naar beneden. Veel plekken roepen herinneringen op, met name uit een tijd dat ik nog zonder hardloopschoenen door de stad banjerde. Mede daarom vind ik de nacht van Groningen zo mooi.

De weersomstandigheden waren vergelijkbaar met die van vorig jaar: koud voor toeschouwers, maar aangenaam voor de lopers. Een kwartier voor de start was de Grote Markt een gezellige plek met keuvelende mensen. De meeste lopers van de loopgroep vonden elkaar uiteindelijk terug in die mensenmassa. Anderen zag ik later ruim aanwezig langs het parcours.

Met loopcollega Jan Henk had ik een goede loopmaat zo bleek al snel. Vooral in de eerste kilometers baande hij zich zonder gêne een weg door het breed uitgewaaierde loopvolk. Vele theekransjes verder en pas na een kilometer of drie ontstond er ruimte voor een eigen looptempo. In tegenstelling tot voorgaande loopjes wilde ik eens niet proberen waar het schip zou stranden, maar meer berekend te werk gaan.

Een kilometertijd van 4.40 min. moest vol te houden zijn zodat ik rond de 1.38 uur binnen zou kunnen zijn. De dag tevoren had ik nog gescandeerd dat een p.r. er voor mij momenteel niet in zou zitten. De gebruikelijke pijntjes in de benen gaven mij een voorgevoel dat ik nog niet op mijn sterkst was. ‘Voor een tijd onder de 1.40 teken ik', vertrouwde ik mijn loopmaten aan de bar toe.

Sorry beste collega's voor die misleidende woorden. De eerste zeven kilometers van het parcours gingen gecontroleerd, maar volgens het schema te snel. In ronde twee kwam dat fijne gevoel boven. Dan kost het allemaal niet zo'n moeite en doen de benen wat ze moeten doen. De ademhaling is onder controle, de gedachten zijn geweldig – waarover gaat je geen snars aan - en waar ik in vorige loopjes glorieuze eerste kilometers maakte om naar het eind toe in te storten, kon ik in de derde en laatste ronde zelfs versnellen. De strategisch langs het parcours opgestelde fans deden de rest (bedankt daarvoor!).

Terwijl iemand in ronde drie nog enkele kilometers aanklampte en met veel misbaar in mijn nek hijgde doemde de Ebbingestraat op en wist ik dat een nieuwe persoonlijke beste tijd in de maak was. Ik kon zelfs gaan wandelen. Ja, kruipend zou het nog lukken! Gek dat als je daaraan begint te denken de overweging bijna serieus wordt. Niet doen! Niet doen!

Met een laatste eindspurt kwam in 1.32.51 over de finish. De hijger was weg. De winnaar van de loop waarschijnlijk ook al. Ik heb hem niet gezien. Heeft de winnaar eigenlijk wel gelopen?

SJ

Zaterdagochtend om 6.45 uur gaat de wekker, opstaan, wassen en klaar zijn voor mijn eerste grote wedstrijd van 27,5 km in het Duitse Teutoburgerwald. We vertrokken om 9.30 met de bus vanuit Haren en arriveerden om ± 12.00 uur. Ohja, de reis is georganiseerd door loopvereniging ATC uit Haren! De organisatie was prima en alles verliep dan ook voorspoedig.

Zenuwachtig dat ik was, heb ik vooraf een korte warming-up gemaakt om vervolgens naar de start te gaan. Om klokslag 14.00 uur werd het startschot gegeven en begon voor mij een, dacht ik, afzienbare tocht.

Na 2 km begon de eerste klim van ± 500 meter, het klinkt misschien niet veel maar het viel mij zwaar tegen! Eenmaal boven ( ± 7 km achter de kiezen) ging het weer tijdje bergafwaarts om vervolgens aan de volgende klim te beginnen. Het hield maar niet op al die hoogtes, dacht je dat je er was kon je weer opnieuw beginnen. Overigens een schitterende omgeving waarvan je tijdens het lopen erg van kon genieten. Tussen het genieten door was het goed oppassen omdat je dwars door de paden van het bos liep met uiteraard allemaal gevaarlijke boomstronken die gemarkeerd waren door witte verf, toch ging menig loper toch nog onderuit maar dat is allemaal redelijk goed afgelopen. Om de vijf kilometer kwam je een verzorgingspost tegen waar je voorzien werd van water, thee of cola en als je behoefte had aan een banaan dan was die ook aanwezig. Al met al goed verzorgd!

Na 15 kilometer door het Teutowald begon ik mijn benen goed te vernemen en met de gedachte dat ik nog 12.5 km voor de boeg had, had ik zoiets van, dit wordt wel heel zwaar! Ook nog kramp in de kuiten, de ellende was compleet, maar een bikkel dat ik ben loop ik natuurlijk de tocht uit. Nog 6 kilometer ” werd er naar mij geroepen en alleen nog bergafwaarts! Maar als je kramp in je kuiten hebt dan is bergafwaarts net zo vervelend als klimmen. Na 3 uur bereikte ik gelukkig de eindstreep niet in de tijd die ik voor ogen had, maar goed wat maak het uit!

Ik vond het een geweldige ervaring en het is zeker de moeite waard om te overwegen om in 2006 met de vereniging deze Teutolauf te gaan lopen. Je kunt kiezen uit 11,4 en 27,5 km. Voor degene die geïnteresseerd is moet maar eens een kijkje nemen op de site www.teutolauf.de Ter informatie: de volgende loop staat gepland op zaterdag 21 oktober 2006!

Met een vriendelijke loopgroet,

Robert Wever